PJDS :: Extinct Birds

Dat Pieter-Jan De Smet tot de beste singer-songwriters van het land behoort, is een publiek geheim. Met Extinct Birds toont de Gentenaar nog maar eens dat zijn talent zwaar onderbelicht en ondergewaardeerd is in de mainstream media.

De Smet is geen veelschrijver en dus was het aangenaamste nieuws van eind 2022 de aankondiging van een nieuwe PJDS-worp. Want ja, hij heeft ouwe getrouwen Banovic, Segers en Verbruggen opnieuw opgetrommeld om zijn ideeën muzikaal te omringen en vooruit te stuwen. En dat is een serieuze meerwaarde. PJDS is duidelijk een groep muzikanten, niet één frontman en drie begeleiders. Drummer Teun Verbruggen houdt het ritme strak, terwijl Mirko Banovic en Frederik Segers aanvullen met strakke riffs en hoekige solo’s.

Wat eind 2019 begon als een tweedelige residentie in de Oostendse Grote Post, mondde meer dan 3 jaar later uit in een album om U tegen te zeggen. Oostende is de grote inspiratie, die het duidelijkst tevoorschijn komt in “Beach Head” en “Salt-Laced City” (een poëtische ode aan deze verloren gegane parel, ooit de vaste haven voor Arno en Marvin Gaye). Met een vette knipoog naar Tom Waits.

De sfeer van Extinct Birds is moeilijk te vatten in één zin of alinea. Een eerste beluistering doet alvast besluiten dat de nummers geen gemakkelijke brok zijn. Maar dat deert niet, want de veellagige liedjes intrigeren en blijven aandacht vragen. En ook al zijn ze op verschillende momenten opgenomen, herwerkt en opnieuw ingezongen, ze vormen een geheel dat staat als een huis. Eentje met vele kamers, die eens duister zijn, dan weer licht laten schijnen op ons bestaan.

Wat ook weer opvalt is de vocale sterkte van Pieter-Jan De Smet. Hij zoekt op Extinct Birds verschillende regionen van zijn kunnen op. Van de grauwe diepte in het jazzy “Love Must Wait” naar de smeekbede in “Extinct Birds” tot breekbare emotie in “The Dew Was Still On Her”, hij pakt de luisteraar vast en leidt hem rond in zijn universum. Dat laatste lied gaat trouwens lopen met de titel ‘meest misleidend begin’: aanvankelijk teder en vol mededogen, gaan Teun Verbruggen en Mirko Banovic op het einde serieus loos. Het is even schrikken, maar het werkt.

Zoals de meeste songs. Pieter-Jan De Smet is er op Extinct Birds in geslaagd een constante kwaliteit te leveren. Het is een plaat die niet eenvoudig te behappen is, maar de inspanning wordt beloond, steeds opnieuw. Het jaar is nog jong, maar “Extinct Birds” is het beste album van 2023 dat niet (veel) op de radio zal te horen zijn. Al zouden we er niet rouwig om zijn als in december blijkt dat we het bij het verkeerde eind hadden (toch wat de radio betreft).

8.5
Beuzak Records
Beeld:
Anton Coene

verwant

PJDS :: Beach Head

PJDS doet het weer: tegen de tijdsgeest in een...

Gent Jazz 2023 :: Jazz of niet, spannend is het wel

Gent is een stad met vele gezichten. Terwijl sommigen...

PJDS

Meest genoteerde twee woorden tijdens het optreden van PJDS...

Pieter-Jan De Smet :: “Carrière is Frans voor steengroeve en daar wil ik niet wonen”

Eind 2022 vonden we heugelijk nieuws in onze mailbox:...

aanraders

Sparklehorse :: Bird Machine

We dachten dat het nooit meer zou gebeuren, maar...

The Slow Show :: Subtle Love

Eigenlijk had The Slow Shows daags na verschijnen van...

Goes & Goes :: Nie Gezeverd

Bestaat er zoiets als blues uit Vlaamse klei getrokken?...

Public Service Broadcasting :: This New Noise

Geef J. Willgoose, Esq. een oubollig onderwerp en hij...

Comité Hypnotisé :: Danza del Piri-Piri

Return of the Jedi, The Godfather III, Back to...

recent

Die Antwoord

test

Sparklehorse :: Bird Machine

We dachten dat het nooit meer zou gebeuren, maar...

Nicolas Barral :: Als de fado weerklinkt

De periode Salazar is een donkere bladzijde in de...

Glasvegas :: 30 september 2023, Trix

Brexit of niet, net geen tien jaar na de...

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in