The Mars Volta :: The Mars Volta

‘Geen gedoe’. Wie had gedacht dat we die omschrijving nodig zouden hebben bij een nieuwe plaat van The Mars Volta, de Amerikaanse psychedelic, prog-, kraut-en-nog-wat-rockband? Hun parcours slingerde de afgelopen twintig jaar langs conceptplaten, nummers die vlot over het half uur afklokken en teksten in vijf talen tegelijk. Maar kijk: na hun abrupte stop in 2012 komen ze nu terug met een nieuw album, simpelweg The Mars Volta getiteld. Ook al worden de nummers vaak gevuld met bedrieglijk wringende gitaar- en drumlijnen, het geheel klinkt vooral erg normaal en soms zelfs positief of berustend. En net daarom ook een tikkeltje saai, helaas.

We vermoeden dat de heren van The Mars Volta geen stappenteller dragen. Moeite om aan die tienduizend stuks per dag te komen hebben ze waarschijnlijk niet: de centrale tandem Omar Rodriguez-Lopez (gitaar) en Cedric Bixler Zavala (zang) kan namelijk niet stilzitten. Hun gigantisch vat aan energie – misschien een goede alternatieve bron nu de Russen de kraan dichtdraaien? – loopt steevast over in elfendertig projecten tegelijk. De hoofdactiviteiten met The Mars Volta en vroeger At The Drive-In, op zijn zachtst gezegd toch al bovengemiddeld energieke muziek, worden afgewisseld met enkele andere bands zoals Antemasque of Vato Negro, productiewerk, gastbijdragen op platen van onder andere Red Hot Chili Peppers en een lawine aan soloplaten. Bekijk maar eens het aantal albums dat Rodriguez-Lopez uitbracht in eigen beheer. Hadden wij als kind een verzameling PokĂ©monkaarten gehad van die omvang, we waren de onbetwiste koning van de speelplaats geweest. 

Daarom verbaasde het ons wat dat het na het vorige album, Noctourniquet uit 2012, oorverdovend stil werd rond het duo. Was er ruzie? Waren ze een gezellige B&B begonnen aan de Mexicaanse riviera? Ze zouden toch niet – gruwel – vermoeid zijn geraakt? Journalisten speelden om de haverklap belletje-trek om te hengelen naar hun ambities. Elke allusie op nieuw werk werd echter glimlachend de kop in gedrukt. Dan toch, na tien jaar wachten mochten de Volta-junkies opnieuw uitkijken naar een nieuwe batch want plots kwamen ze op de proppen met die nieuwe, The Mars Volta. En zo onvoorspelbaar als ze zijn, kon het geluid van die plaat werkelijk alle kanten uitgaan. Terug naar de oude roots of iets totaal anders, bijvoorbeeld een kinderplaat of carnavalsknaller? 

We gaven het antwoord eigenlijk al weg in de intro: de nieuwe klinkt vooral erg gewoon. Relatief korte, radiovriendelijke nummers. Wilde uitspattingen maken plaats voor voornamelijk kalme, beheerste muziekstukjes. Akkoord, een meer precies beluisteren ontplooit de bedrieglijke complexiteit van de verschillende partijen, maar het geheel past toch netjes in je muzikale boterhammendoos. Zanger Cedric gilt ook niet meer een half octaaf boven zijn kunnen zoals weleer, maar klinkt daarentegen bijna bedeesd. Op zich aangenaam, al missen sommige nummers daardoor die venijnige angel die ze vroeger zo hard deden binnenkomen. Dit is bijvoorbeeld te horen bij de opener van de plaat met de vooruitgeschoven nummers “Blacklight Shine” en “Graveyard Love”, al blijft dit verder ook de teneur op bijvoorbeeld “Flash Burns For, Flashbacks” of “Palm Full Of Crux”. Onnodig hierbij te zeggen dat een andere constante wel nog steeds aanwezig is: waar de nummers tekstueel over gaan, we hebben er echt geen flauw idee van. 

Andere songs klinken dan weer erg zomers en Latino, zoals “Que Dios Te Maldiga Mi Corazon”, hetgeen de groep – niet toevallig, gezien hun muzikale achtergrond in de traditionele Latijns-Amerikaanse muziek – erg goed afgaat. Wat een stuk minder werkt zijn de ronduit vrolijke nummers “Vigil” en “Collapsible Shoulders”. We vrezen dat dit de boosdoeners zijn die sommige fans een woedende protestmars zal doen organiseren, marcherend richting arme Omars studio. Om ze toch wat gerust te stellen: de psychedelische staart van de plaat is dan weer meer indringend. Zeker “Tourmaline” grijpt ons nog eens vast met dezelfde strotdichtnijpende vuist die we ook ervoeren bij “Cygnus… Vismund Cygnus” van Frances The Mute. 

Gemengde gevoelens dus. Breken met de band is zeker niet nodig, al lijkt de bende definitief een nieuwe weg ingeslagen te zijn. Een weg waarvan we minder wakker liggen. Geen ramp op zich. Kunnen we eens werken aan die indrukwekkende wallen die we overhielden aan de afgelopen volle festivalzomer.

7
Clouds Hill
Clouds Hill
At The Drive-In, Antemasque

verwant

The Mars Volta

The Mars Volta :: Blacklight Shine

In de zomerstorm van reĂĽnies worden we deze keer...

At The Drive In :: Quarantined

R.E.M. komt dezer dagen terug de hitlijsten in, maar...

“This Never Happened” :: The Mars Volta, 2001-2013

The Mars Volta is niet meer, dat maakte Cedric...

Het einde van The Mars Volta

We hadden het moeten zien aankomen. Een paar uur...

aanraders

Sparklehorse :: Bird Machine

We dachten dat het nooit meer zou gebeuren, maar...

The Slow Show :: Subtle Love

Eigenlijk had The Slow Shows daags na verschijnen van...

Goes & Goes :: Nie Gezeverd

Bestaat er zoiets als blues uit Vlaamse klei getrokken?...

Public Service Broadcasting :: This New Noise

Geef J. Willgoose, Esq. een oubollig onderwerp en hij...

Comité Hypnotisé :: Danza del Piri-Piri

Return of the Jedi, The Godfather III, Back to...

recent

Die Antwoord

test

Sparklehorse :: Bird Machine

We dachten dat het nooit meer zou gebeuren, maar...

Nicolas Barral :: Als de fado weerklinkt

De periode Salazar is een donkere bladzijde in de...

Glasvegas :: 30 september 2023, Trix

Brexit of niet, net geen tien jaar na de...
Vorig artikel
Volgend artikel

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in