Love, Death & Robots – Season 3

Netflix produceert  heel veel. Helaas veel rotzooi waardoor het in hun catalogus vaak eindeloos zoeken is naar iets degelijks. Voor elk Adam Sandlervehikel vind je op Netflix gelukkig een David Fincherproductie. Fincher zette al zijn schouders onder enkele interessante projecten: series als House of Cards en het ondergewaardeerde Mindhunter, zijn Oscarwinnende film Mank. Maar ook animatie. Met Tim Miller (regisseur Deadpool en Terminator Dark Fate) produceert hij Love, Death & Robots en in dit derde seizoen regisseert Fincher voor het eerst ook zelf een aflevering.

Het eerste seizoen van Love, Death & Robots leed een beetje onder overaanbod (18 afleveringen). Het tweede seizoen werd teruggeschroefd naar 8 afleveringen, voor het derde seizoen houden de makers het bij 9 afleveringen. In die twee seizoenen hadden de makers de visuele lat hoog gelegd. Zeer hoog. Maar ergens tussen seizoen twee en drie bracht Netflix ook Arcane uit, zonder twijfel een van de knapste animatieseries ooit. Love, Death & Robots seizoen 3 biedt enkele afleveringen die kunnen wedijveren met deze nieuwe maatstaf, maar het geheel wordt andermaal getemperd door enkele mindere afleveringen.

De grote inspiratiebron is uiteraard Heavy Metal, de film uit 1982 die voortvloeide uit het  tijdschrift met dezelfde naam. Europeanen kennen dit beter onder de originele Franse naam: Métal Hurlant (er was ooit een zeer kortlopende Nederlandse vertaling: Zwaar Metaal – maar die kende totaal geen succes). Métal Hurlant was ontsproten aan de koker van visionaire tekenaars Jean Giraud (als Moebius) en Philippe Druillet. De Amerikaanse tegenhanger was zowat het eerste tijdschrift in de VS dat volwassen animatie, satire, maatschappijkritiek en expliciet bloot combineerde. Tim Miller en David Fincher waren rond 2009 ooit zinnens samen met James Cameron een nieuwe Heavy Metal film te maken, maar dat idee stierf een stille dood (damn you Avatar). ‘Fast forward’ 10  jaar en Netflix zag wel iets in dit idee.

Als je de credits bekijkt, lezen die als een ‘who’s who’ in hedendaags sciencefictionland. De auteurs achter sommige verhalen zijn niet de minsten: Peter F. Hamilton, Harlan Ellison, J. G. Ballard, Alastair Reynolds en Ken Liu, om er enkele te noemen. De regisseurs hebben dan weer hun sporen verdiend in de meeste uiteenlopende korte en lange animatiefilms van de laatste jaren, maar ook in de art departments van games. Heel deze mix levert dus naar verwachting uiteenlopende resultaten op. Wat de beste en de minst goede afleveringen zijn is voor interpretatie vatbaar. In dit derde seizoen valt echter niet te ontkennen dat de aflevering van Fincher er ruim bovenuitsteekt.

Three Robots: Exit Strategies (Patrick Osborne – 7.5/10)
Dit is een vervolg op Three Robots uit seizoen 1. Dit keer bezoeken die andere overblijfselen van de verdwenen mensheid. Het is een leuke sneer naar hoe de mensheid zijn eigen ondergang tegemoet gaat. De hoogmoed van de mens is een terugkerend thema in de reeks.

Bad Travelling (David Fincher – 9/10)
De uitschieter van dit seizoen. Zelfs als je niet weet dat het Fincher is, zie je dat dit anders is. Het duistere verhaal past volledig in de filmografie van Fincher. Donker, ambigu, pessimistisch, een onafwendbaar noodlot te midden van schaduw en water. Op een afgelegen planeet wordt een walvisjager gekaapt door een gigantische krab. Het bemanningslid dat eropuit wordt gestuurd dit beest te doden, maakt er echter een overeenkomst mee in ruil voor z’n leven. Hij zal het mensetende monster en diens pasgeboren nest naar een dichtbevolkt eiland brengen. De man heeft echter een plan om de bewoners van dat eiland te redden.

The Very Pulse of the Machine (Emily Dean – 8/10)
Deze aflevering lijkt nog het meest direct geïnspireerd door de bladzijden van Métal Hurlant/Heavy Metal. Het coloriet en de vormgeving van de psychedelische beelden lijken weggeplukt uit Edena van Moebius. Het kortverhaal van Michael Swanwick, waarvoor hij een Hugo Award won, gaat over innerlijke zelfexploratie en onderzoekt de plaats van de mens in het heelal. De grenzen van de realiteit vervagen voor Martha Kivelson, die met collega-astronaut Burton op een van de manen van Jupiter een onderzoek uitvoert. Hun wagen crasht en Burton sterft. Kivelson moet zijn lijk echter meeslepen omdat haar eigen zuurstoftank beschadigd is en ze die van Burton opgebruikt. Het is een lange tocht naar de landingsplek en Kivelson gebruikt pijnstillers als morfine om de pijn van haar gebroken linkerarm te onderdrukken. Hierdoor begint ze te trippen.

Night of the Mini Dead (Robert Bisi & Andy Lyon – 8/10)
Na al het existentiële en filosofische van voorgaande twee delen, tijd voor iets luchtig. Dit is pure kolder in overdrive. Met een tilt-shift lens wordt een miniatuureffect gecreëerd. Dit wordt dan versneld, zodat ook de stemmen gepitcht klinken. Dat levert een samengebalde versie op van Snyder’s Dawn of the Dead (waaraan openlijk wordt gerefereerd), al is het begin (de seksscène op het kerkhof) dan weer een knipoog naar de originele Dead film van Romero. De zombies veroveren de wereld. De wereldleiders drukken op de knop. We zoomen uit naar de melkweg en zien de ontploffing van de aarde als een scheet in het niets. Inventief en komisch.

Kill Team Kill (Jennifer Yuh Nelson – 7/10)
Een ode aan Predator (de jaren tachtig versie). Machotestosteron versus cyborgbeer. Bevat ook een supervette knipoog naar The Terminator (bijna een obligate running gag in deze serie). Het eerste dat je te zien krijgt is een piemel die zwalpend op de kijker pist. Dat zet een beetje de toon. Een peloton gespierde soldaten wordt aangevallen door een cyborgbeer die in een mum van tijd de helft van het peloton aan flarden scheurt. De overlevenden worden gered door een andere soldaat die hen naar een CIA-bunker brengt. Hier vinden ze alle wapens waar ze maar van kunnen dromen en ze houden er hun ‘last stand’. De stijl is aangepast aan het barokke verhaal. Absurd, uitvergroot, ridicuul. Alle clichés komen aan bod. Dialogen worden niet gedeclameerd maar geschreeuwd.

Swarm (Tim Miller – 7,5/10)
De ‘swarm’ uit de titel wil vooral duidelijk maken dat de mensheid ongelijk heeft: intelligentie is niet de bepalende factor om te overleven. Deze hoogmoed van de mens wordt zijn terechte ondergang. Twee wetenschappers trekken in bij de zwerm, ogenschijnlijk om te observeren, maar stiekem willen ze op basis van de DNA van de zwerm een nieuw ras creëren dat de mens kan dienen als werkkracht of soldaat. De zwerm is opgebouwd als een bijenkorf, met een koningin en verschillende kasten. Deze zwerm bestaat al miljoenen jaren en heeft steeds andere wezens opgenomen in zijn structuur zodat zij ook deel uitmaken van de perfecte symbiose. De wetenschappers zien geen moreel bezwaar in hun actie, aangezien de wezens geen eigen bewustzijn hebben, maar al slaven zijn. Maar hun acties zetten een zelfverdedigingsmechanisme in gang dat een nieuwe kaste creëert die zich zal toeleggen op het langzaam integregen van de mensheid in deze ‘Swarm’.

Mason’s Rat (Jerome Chen & Carlos Stevens – 6,5/10)
Een wat vreemde eend in de bijt. Op een boerderij in Schotland heeft boer Mason last van een rattenplaag. Deze beesten blijken gemuteerd of ontwikkeld en stelen op grote schaal zijn graan. Hij verklaart hen de oorlog en schaft zich geavanceerde ratternverdelgingrobots aan. Mason ziet hoe de ratten zich als dappere soldaten verdedigen en hij besluit hen dan toch te helpen. Dan ontdekt hij dat de ratten zijn graan stalen om alcohol te distilleren. Ze bieden de boer een glas aan en samen begraven ze de strijdbijl met een glas bij zonsondergang. De ‘beesten’ zijn bereid hem te vergeven, wat hen al een pak humaner maakt dan de meeste mensen. Het resultaat is een best leuke, maar wat lang uitgerekte aflevering. Ratten die uiteenspatten door de kogels en lasers heeft iets grappig. Al blijft dat bloed dat rondspat meer kolder dan ‘gore’. Alles ligt in de lijn van de eerdere aflevering Kill Team Kill.

In Vaulted Halls Entombed (Jerome Chen – 6,5/10)
Lovecraft is nooit ver weg in Love, Death and Robots. In dit seizoen het opvallendst in Bad Travelling, maar de makers slagen er ook in dit soort horror te koppelen aan de Amerikanen in Afghanistan. We volgen een elitepeloton (Special Forces) die in een grot op zoek gaan naar een gegijzelde. Hier worden ze geconfronteerd met verschillende facetten van horror. De overlevenden bereiken het midden van de grot, waar een Cthulhu zit vastgeketend. Het monster dwingt hen hem te bevrijden. De animatie lijkt hier op minder geslaagde mocap. Het ziet er wat te veel uit als een overgangsfilm uit een PS3 game.

Jibaro (Alberto Mielgo – 7,5/10)
De makers van het prachtige The Witness uit seizoen 1 keren terug met een poëtische vertelling over liefde en hebzucht. We volgen een troep conquistadores die door de jungle  trekt. Ze houden halt bij een meer. Een sirene duikt op: Jibaro, gehuld in goud, glitter, diamanten en smaragden. Ze krijst en danst waardoor alle soldaten als bezeten het meer inrennen om onder het gewicht van hun harnas verdrinken. Er is een soldaat die overleeft omdat hij doof is. De sirene raakt gefascineerd door hem, maar hij ook door haar. De wederzijdse aantrekking blijkt echter giftig. Visueel springt Jibaro er uit, net zoals The Witness in seizoen 1. Het wordt afwachten of Jibaro evenveel Emmy’s binnenrijft.

Anthologieën zijn tegenwoordig niet meer uit het tv-aanbod weg te denken en ze vallen duidelijk in de smaak bij de kijker, gezien het hoge aantal succesrijke series. Maar eigenlijk is het een formaat dat  nooit echt is weggeweest (denk aan Alfred Hitchcock Presents, The Twilight Zone of Tales from the Crypt). Inherent aan dit format is dat de kwaliteit soms hevig schommelt en dat er nooit echt een eenheid van stijl is. Nu, de oudere voorbeelden gingen ook nog eens gebukt onder commerciële en puriteinse druk wat leidde tot minder creatieve ontwikkeling. Hier heeft een serie als Love, Death & Robots duidelijk minder last van. De makers hebben carte blanche in het aantal afleveringen per seizoen en ze ondervinden totaal geen beperkingen met betrekking tot geweld of naakt. Inhoudelijk kan alles. De reeks zou evenwel toch gediend zijn met een wat strenger kwaliteitslabel. Nu meandert het niveau waardoor een echt dieptepunt misschien niet bereikt wordt, maar de beste afleveringen toch worden afgezwakt door die ballast van mindere episodes. Met de tijd en middelen die de makers krijgen, mag er toch net dat iets meer grootsheid nagestreefd worden.

8
Regie:
David Fincher, Patrick Osborne, Emily Dean, Tim Miller
Duur:
15
Usa
Bedenker:
Tim Miller

aanraders

Sex Education – Seizoen 4

Na drie uiterst succesvolle seizoenen vol seksueel expliciete scènes...

Star Wars – Visions: Seizoen 2

Lucasfilm en Disney leveren met dit tweede seizoen van...

Secret Invasion (miniserie)

Dit wordt meer een reeks bedenkingen dan een echte...

F*** You Very, Very Much: Seizoen 2

Met F*** You Very, Very Much had Vlaanderen eindelijk...

The Witcher: Seizoen 3

"In het tweede seizoen vindt The Witcher een eigen...

verwant

The Diplomat: Seizoen 1

De serie The Diplomat probeert zich te profileren als...

The Night Agent: Seizoen 1

Het eerste decennium van deze 21e  eeuw wordt vaak...

Inside Job (Seizoen 2)

De afgelopen tien jaar waren er eigenlijk maar twee...

Emily In Paris (Seizoen 3)

Er zijn zonder twijfel duizend en een redenen om...

White Noise

Wanneer uw televisietoestel niet naar behoren werkt, kan het...

recent

Die Antwoord

test

Sparklehorse :: Bird Machine

We dachten dat het nooit meer zou gebeuren, maar...

Nicolas Barral :: Als de fado weerklinkt

De periode Salazar is een donkere bladzijde in de...

Glasvegas :: 30 september 2023, Trix

Brexit of niet, net geen tien jaar na de...

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in