Thundercat :: Black Qualls

Never a dull moment met Thundercat. Een voorsmaakje van zijn opkomende album om 2020 alvast fris in te zetten!

Bijna drie jaar na het knotsgekke Drunk is Thundercat klaar om een nieuwe LP op de wereld los te laten. En hij slaat een nieuwe (of is het een oude?) weg in, zo blijkt uit eerste single “Black Qualls”.

Eerste vaststelling: het lo-fi geluid. Dat is alvast een belangrijk verschil met een productioneel huzarenstukje als Drunk, dat featurings bevat van Kendrick Lamar, Wiz Khalifa en zelfs Pharell fucking Williams. Het album zette Thundercat op de kaart en is drie jaar na datum stilaan een cultplaat. De lat ligt dus hoog.

In “Black Qualls” hinkt Thundercat op twee gedachten: het betere George Clinton-eske funky geluid van de jaren zeventig en de borderline outsider art-muziek van stadsgenoot Ariel Pink. Steve Arringtons old skool gastvocals versmelten met de melodieën die we van Brainfeeder-artiesten gewoon zijn en die in dit geval duidelijk teruggrijpen naar vroeger Thundercat-werk. Een opmerkelijke en geslaagde combinatie, want je herkent er twee duidelijke muzikale tijdperken en schools of thought in.

Het interessante is dat Arrington en Thundercat de rollen hier omwisselen. De klassieke funk-artiest neemt net de partijen die iets weirder zijn voor zijn rekening, terwijl Thundercat de rechttoe-rechtaan funk vertegenwoordigt. Een clash van generaties die er geen is, dus.

Thundercat zou Thundercat niet zijn zonder virtuositeit uitgevoerd op een zessnarige custom made basgitaar. Overigens iets wat je minstens een keer met je eigen ogen moet gezien hebben. De ironie is dat z’n bas het nummer hier grotendeels draagt, maar nooit op de voorgrond treedt. Daar is Steve Lacy mede voor verantwoordelijk. Lacy is een producer en multi-instrumentalist van amper 21 die al een hele weg heeft afgelegd met de creme de la creme van de muziekscene in Los Angeles.

Dé rode draad in “Black Qualls” is het contrast tussen de funky stukken van Thundercat en de meer neerslachtige, donkere delen van Arrington. Qua thematiek is er alvast één gelijkenis met veel nummers uit Drunk: Thundercats latente aversie jegens moderne technologie en de neoliberale state of mind. In het bijzonder vanuit het perspectief van een zwarte artiest in de V.S. Eentje die het duidelijk gemaakt heeft, na een zeer succesvol album en het statuut van één van de meest gewilde hedendaagse gastmuzikanten.

“Black Qualls” blijft de prettig gestoorde stempel dragen van wat wij zouden omschrijven als ‘Adult Swim-muziek’. Weggeblazen worden we nog niet, want zo verrassend en uitdagend als het betere Drunk-werk klinkt deze single nog niet. Al hoeft dat natuurlijk niet representatief te zijn voor het opkomende album, want It is what it is kan net zo goed een unieke trip van een paar dozijn nummers en dubbel zoveel muzikale ideeën worden. 3 april mag er snel aankomen!

recent

Die Antwoord

test

Sparklehorse :: Bird Machine

We dachten dat het nooit meer zou gebeuren, maar...

Nicolas Barral :: Als de fado weerklinkt

De periode Salazar is een donkere bladzijde in de...

Glasvegas :: 30 september 2023, Trix

Brexit of niet, net geen tien jaar na de...

verwant

Steve Lacy

Kendrick Lamar :: Mr. Morale & The Big Steppers

Op zijn vijfde kijkt Kendrick Lamar lang en diep...

Thundercat

In het adresboekje van wonderbassist Stephen ‘Thundercat’ Bruner kom je wel wat namen tegen. Op de eerste plaats Flying Lotus, op wiens platenlabel Braindfeeder hij al vier platen uitbracht. Vlak onder producer FlyLo: vaste kompaan Kendrick Lamar, op wiens magnum opus To Pimp A Butterfly Thundercat voor het gros van de baslijnen tekende. En verder op de lijst: muzikale vernieuwers zoals Kamasi Washington, Erykah Badu, Childish Gambino, Louis Cole, Ty Dolla $ign en Steve Lacy. Zelfs Prince was fan! Om maar te zeggen: Thundercat is waanzinnig hot. Maar Thundercat is gewoon ook waanzinnig goed bezig. Met zijn laatste album It Is What It Is uit 2020 scoorde hij onlangs een Grammy Award for Best Progressive R&B en bevestigde hij zijn transitie van topmuzikant tot superster. De inspiratie voor de opvolger van Drunk uit 2017 vond Bruner jammer genoeg in het overlijden van Mac Miller. Als een hommage aan zijn vriend en medemuzikant maakte hij een album over liefhebben en verliezen, volgens het fatalistische inzicht dat de dingen zijn wat ze zijn. Maar de vijftien vaak korte songs, samengebald tot een krachtig kunstwerk van 38 minuten lang, nodigen de luisteraar ook uit op een onweerstaanbaar muzikaal feest. Met zijn zwoele falsetstem verrijkt met effecten en zijn eigenzinnige mix van soul, funk, jazz, hiphop en elektronica creëert Bruner intimistische en tegelijk uiterst dansbare klanksculpturen. Thundercat live bezig zien is een belevenis. In 2017 stond hij met een band met even fantastische muzikanten op het podium van De Roma en maakte hij van elk nummer een waanzinnig nieuwe versie. “Thundercat trakteerde het publiek op een bijna twee uur durende beleving, die bij een loutere luisterbeurt van de platen onmogelijk verkregen zou kunnen worden”, vatte De Beren Gieren het samen. “Miraculeus hoe snel en geïnspireerd zijn vingers over de arm van zijn zessnarige basgitaar dansten”, schreef De Standaard na een eerder passage in ons land. Mis deze unieke ontmoeting met het wonder van de hedendaagse R&B niet! Bron: ©de Roma

Film Top 10 voor 2021: Jeroen Hulsmans

2021 was helaas net zoals vorig jaar een heel...

Drunk (Druk)

Deze recensie verscheen eerder helemaal aan het eind van...

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in