Dance Flick




Waarom? Wáárom?! Waarom hier in godsnaam een
recensie over schrijven? By the hammer of Thor, ik zou het
echt niet weten. Wellicht ligt de recensie van Peter over ‘Disaster
Movie’ – wees gerust, nog altijd het ultieme dieptepunt in de reeks
– mij nog vers in het geheugen en wou ik er ook zo eentje
schrijven. ’t Zal dat wel zijn. Cynisch zijn kan af en toe eens
ferm deugd doen. Maar genoeg gepalaverd: de stinkende
onderbuik van Hollywood heeft onlangs dus weer een nieuwe
spoof-komedie uitgescheten, gemaakt door een deel van de
mensen die aan de wieg stonden van de ‘Scary Movie’-reeks. Deze
keer staan dansfilms en musicals centraal. Interessant. Eens kijken
hoeveel metaforen over uitwerpselen we hier bedacht krijgen.

Hoe hard de makers hun best wel niet gedaan hebben, wordt al meteen
duidelijk als je kijkt naar de (overigens zéér clever naar
‘Save the Last Dance’ verwijzende) affiche te kijken: in een
ongekend moment van genialiteit zijn de makers erin geslaagd om ons
niet het nogal gewoontjes klinkende ‘Dance Movie’ voor te
schotelen, maar wel het radicaal van de populaire franchise
afwijkende ‘Dance Flick’. Wauw, zo groovy en
origineel dat dat klinkt! Ziedaar helaas ook meteen de meest
briljante vondst van deze tot filmrol gemuteerde hoop ongein, die
zich voor de rest met de finesse van een versgedraaide drol en de
subtiliteit van een luide scheet in het gezicht van een oud
vrouwtje wanhopig een weg probeert te banen naar uw lachspieren,
maar alleen plaatsvervangende schaamte weet op te roepen.

Een voorbeeld van zo’n scène? Op een bepaald moment verschijnt er
een Zac Efron-lookalike ten tonele die prompt gedurende anderhalve
minuut variaties op ‘I’m Gay’ begint te zingen. Ook zonet
onbedaarlijk beginnen lachen bij de gedachte alleen al? Het zal wel
zijn, zo spitsvondig. Bij God, dat er voor zoiets geen Nobelprijs
bestaat. Bij een andere scène weerklonk op een willekeurig moment
opeens een loeiharde scheet. Geen idee wélk personage nu net
flatulentieproblemen had, maar het was grappig want het was een
scheet en scheten zijn nu eenmaal grappig. En faecaliën
ongetwijfeld ook. En urine, ja hoor! Tijdens een dance
battle
haalt een personage een speciale move boven:
zonder handen begint hij in het gezicht van zijn tegenstrever te
pissen. Wat moet je dan denken als kijker? Hihi, pipi? De
choreografen van ‘Step Up 2’, ik krijg er opeens een tikkeltje meer
respect voor.

Kortom, Wayans brengt nog maar eens dezelfde, alle grenzen van de
goede smaak overschrijdende formule: een totale afwezigheid van
enige vorm van narratief, de meest langgerekte slechte moppen ter
wereld, een sliert homofobe geintjes en heel veel mislukte
non-parodie. Wat is humor in de ogen van de bedenkers van ‘Dance
Flick’? Mensen die veel te snel praten, mensen die veel te luid
praten, mensen die worden overreden door een auto terwijl ze veel
te luid praten, mensen die worden overreden terwijl ze roépen,
bekénde mensen die worden overreden, bekende mensen die kak eten,
dikke mensen die kak eten, kak op zich, mensen die iemand op
ludieke wijze in elkaar beginnen te rammen en scènes uit films die
worden nagespeeld door ongetalenteerde mensen, met de toevoeging
van kleine elementen zoals daar zijn, mensen die worden overreden
door een auto, bekende mensen die stiekem homo zijn of kak eten,
een scheet, kak. Oké, misschien dat het eten van kak niet aan bod
kwam in de film, maar ’t is alleszins de nasmaak die hij in mijn
mond achterliet.

Ergens is het wel spijtig als je terugdenkt aan ‘The Naked Gun’ en
co, maar het spoof-genre is ondertussen echt wel ei zo na
dood en begraven. Wat doen de makers hier met een van de meest
ongewild hilarische scènes van het jaar, die uit ‘Twilight’ waarin
Robert Pattinson zijn ‘ware gelaat’ laat zien in het zonlicht en
doodleuk begint te fonkelen? Niks, ze doen die scène eens
dunnetjes over, er begint een of andere kwiet te fonkelen en een of
andere griet vraagt zich af of dat nu alles is. Kat in’t bakkie!
Next scene, please! Hé, als we voor de volgende nu eens
uitgaan van deze scène: Tom Hanks en Nicolas Cage-lookalikes meten
zich een onnozel toupetje aan en beginnen met mekaar te vechten,
terwijl Tom scheten zit te laten en Nicolas al dansend in diens
gezicht probeert te pissen, tot een van de twee de lucht wordt
ingekeild door een pijlsnelle auto, die dan ook liefst nog eens
bestuurd wordt door Lindsay Lohan, en de andere daarop dan maar
begint te zingen over zijn erectieproblemen. Ik heb hier een hit te
pakken, ik voel het. Wie óók een hit te pakken gaat krijgen als ik
ze tegenkom, is de familie Wayans, want in ruil voor deze bagger
geef ik ze graag een mooi stukje vaderlandse humor mee – in de vorm
van een dzjoef op hun mulle, welteverstaan. Kakkestront
nog aan toe.

1
Met:
Shoshana Bush, Damon Wayans Jr., Essence Atkins, Affion Crockett, Shawn Wayans, nog een stuk of dertig leden van de Wayans-familie,
Regie:
Damien Dante Wayans
Duur:
83 min.
2009
USA
Scenario:
Damien Dante Wayans, Keenen Ivory Wayans, Shawn Wayans, Marlon Wayans én Craig Wayans

verwant

White Chicks

Als er één ding is dat u moet weten...

aanraders

Madeleine Collins

Regisseur Antoine Barraud is geen grote naam in het...

Belfast

Naar eigen zeggen had Kenneth Branagh al jaren plannen...

Blaze

Hoewel hij vooral bekendheid geniet als een acteur...

recent

Die Antwoord

test

Sparklehorse :: Bird Machine

We dachten dat het nooit meer zou gebeuren, maar...

Nicolas Barral :: Als de fado weerklinkt

De periode Salazar is een donkere bladzijde in de...

Glasvegas :: 30 september 2023, Trix

Brexit of niet, net geen tien jaar na de...
Vorig artikel
Volgend artikel

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in