Randy Newman

1 februari 2004
Elizabethzaal – Antwerpen

Randy Newman wordt dit jaar 60. Dat merkte je al meteen wanneer je
de Elisabethzaal in Antwerpen binnenwandelde. Het mannelijke
publiek heeft over het algemeen een buikje en een wat dikkere
portefeuille (€ 48 / ticket) en is wat meer voorzien van rimpels
dan het doorsnee langharig gepierced tuig dat andere concerten
bijwoont. Hier en daar merk je nog een verloren gelopen hippie op,
maar doorgaans steekt het publiek netjes gekapt in een niet te fel
afgebleekte jeans of geklede rok.
Randy Newman was gedurende zijn hele carrière al een buitenbeentje
dat zich nergens thuis voelde, maar toch met alle muzikale stijlen
overweg kon en kan. Het is alweer een tijdje geleden dat hij nog
een nieuwe plaat (‘Bad Love’, uit 1999) uitbracht, maar het
heruitbrengen van ouder werk in zijn ‘Songbook’ was voldoende
aanleiding om ons nietig’ landje (Newman was op de hoogte van de
Clijsters/Henin-rage en van ons plaatselijk idool Peter en diens
prestaties op World Idol) nog eens aan te doen.
Alleen met zijn piano wist Newman zijn publiek meteen te
entertainen, niet in het minst door zjin aangename bindpraatjes,
die steevast een glimlach op de gezichten deed verschijnen. Net als
zijn muziek zitten ook zijn praatjes vol ironie en sarcasme, iets
wat ik persoonlijk ten zeerste weet op prijs te stellen.
Uit die laatste plaat – een meesterwerk, trouwens – werden een
aantal nummers gespeeld, die steeds tot de hoogtepunten behoorden.
Newman wist de toeschouwers moeiteloos te boeien en als hij hen dan
nog betrok bij zijn nummers (als achtergrondkoor bij ‘I’m Dead (But
I Don’t Know It)’ en ‘Shame’) kon hij voor dit publiek niks meer
fout doen. Af en toe sloeg zijn stem wel eens over, maar zingen is
nooit zijn sterkste punt geweest en daar stoorde zich dan ook geen
mens aan. Uit zijn rijk gevulde catalogus passeerden o.m. ‘Mama
Told Me Not to Come’ (als opener), ‘Birmingham’, ‘Short People’ en
‘Lonely at the Top’ de revue en steeds hielden de kleine nuances –
die hij in praktisch elk nummer aanbrengt – het concert boeiend.
Bovendien speelde hij graag ‘Sail Away’ op verzoek van iemand uit
het publiek.
Dit was een feel-good concert, niets meer, maar zeker ook
niet sminder en als de man volgend jaar terug België aandoet, koop
ik terug een kaartje: omdat ik me gewoon graag goed voel.

In samenwerking met De
Muziekfriek

aanraders

Glasvegas :: 30 september 2023, Trix

Brexit of niet, net geen tien jaar na de...

Elvis Costello & Steve Nieve

Elvis Costello en Steve Nieve zijn al bijna vijf...

65DaysOfStatic Plays Wild Light :: 22 september 2023, Trix

Ook in een wereld waarin The Rolling Stones blijven...

Billy Bragg

Zo sympathiek dat ie letterlijk alles en iedereen ontwapent....

Misty Fields 2023 :: Een hitmachine van een andere planeet

Vorig jaar staken we er nog een teen in...

verwant

Randy Newman :: Dark Matter

En daar is onze favoriete sardonische bard eindelijk met...

Randy Newman :: 25 februari 2012, AB

Sinds zijn vorige tournee (voorjaar 2010) heeft Newman geen...

Randy Newman :: The Randy Newman Songbook, Vol. 2

De samenvatting is dezelfde als die van Vol. 1:...

Randy Newman :: 9 mei 2010, AB

Op 1 februari 2004 speelde Randy Newman een indrukwekkend...

Randy Newman :: Harps And Angels

Hoewel Tinseltown na een twintigtal soundtracks zijn thuisbasis geworden...

recent

Die Antwoord

test

Sparklehorse :: Bird Machine

We dachten dat het nooit meer zou gebeuren, maar...

Nicolas Barral :: Als de fado weerklinkt

De periode Salazar is een donkere bladzijde in de...

Glasvegas :: 30 september 2023, Trix

Brexit of niet, net geen tien jaar na de...

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in